Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Αύγουστος 2012

 

«Τι είναι Κοινωνική Οικολογία», Βιβλιοπέλαγος, 1992.

Περισσότερα στο ECOLEFT 

Advertisements

Read Full Post »

 

 

Αναλυτικά διαβάστε ΕΔΩ.

Read Full Post »

 

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Δήμος Αβλελιώτης.

Πληροφορίες και 6 λεπτά trailer ΕΔΩ

Read Full Post »

 

«Δεν μου αρέσει το είδος της φυσικής σου…», δηλώνει ο Αϊνστάιν στον Χάιζενμπεργκ. Ο κορυφαίος φυσικός πλησιάζει τα 50. Είναι ο «παλαιός» της επιστήμης· όλοι τον σέβονται, όμως τη σπουδαία δουλειά την κάνουν πλέον οι νέοι επιστήμονες.
Όλη τη νύχτα ο Χάιζενμπεργκ βρισκόταν σε κατάσταση υπερδιέγερσης· δεν μπορούσε να κλείσει μάτι. Έγραφε και ξανάγραφε τις «τρελές» εκφράσεις του για τη θέση και την ταχύτητα εφαρμόζοντας τα νέα, αναμορφωμένα μαθηματικά του. Με το πρώτο φως της ημέρας βγήκε στην ακρογιαλιά και ξάπλωσε στα βράχια κάτω από τις ευεργετικές, ζεστές ηλιαχτίδες. Αυτό που ανακάλυψε ήταν ένα δώρο από ψηλά. Οραματίστηκε τις συγκλονιστικές συνέπειες των «τρελών» υπολογισμών του. «Επιτέλους… κάτι συνέβη», σκέφτηκε γεμάτος θαυμασμό.
Για τους επιστήμονες, τίποτε δεν συνέβαινε τυχαία. Υπήρχε αβεβαιότητα ως προς τα αποτελέσματα των πειραμάτων και την επαλήθευση των θεωριών, όμως, στο τέλος, οι νόμοι της ‘ κλασικής φυσικής αποκαθιστούσαν την τάξη και την προβλεψιμό-τητα.Όχι πάντα! Άλυτα προβλήματα πυρπολούσαν το μυαλό νεαρών, ιδιοφυών επιστημόνων – και μέσα από ρηξικέλευθες λύσεις προέκυπταν επιστημονικές ανατροπές. Η «αρχή της αβεβαιότητας» του Βέρνερ Χάιζενμπεργκ ήταν μία απ’ αυτές. Αντιπροσώπευε το επιστέγασμα της «κβαντικής μηχανικής», η οποία είχε ήδη ανατρέψει πολλές από τις πεποιθήσεις της κλασικής φυσικής, σε μια απόπειρα να ερμηνευτούν ζητήματα που αδυνατούσε να διαχειριστεί η παλαιότερη φυσική.

Περισσότερα ΕΔΩ

 

Read Full Post »

 

Αποσπάσματα από το βιβλίο:

«Η απιστία δεν οφείλεται σε πλεόνασμα ορμονών ή σε ματαιοδοξία, αλλά είναι γενετικά προδιαγεγραμμένη σε όλα σχεδόν  τα ζώα. Το μοναδικό είδος  στη φύση  που δε διαπράττει μοιχεία είναι ένα παράσιτο , το diplosoon paradoxum. Οι δύο σύντροφοι συναντιούνται   όταν είναι ακόμα νέοι και τα σώματά τους συγχωνεύονται και γίνονται ένας οργανισμός . Όλα τα υπόλοιπα ζώα ενδέχεται να διαπράξουν μοιχεία.»

«Αν πιστέψεις στη νίκη , θα πιστέψει και η νίκη σε σένα . Ρίσκαρε τα πάντα στο όνομα της ευκαιρίας και απομακρύνσου από ότι σου προσφέρει έναν κόσμο άνεσης. Ταλέντο έχουν οι πάντες . Χρειάζεται όμως θάρρος για να το χρησιμοποιήσεις.»

«Όλοι έχουν ένα σκοπό σε αυτήν τη ζωή, που λέγεται Αγάπη. Όμως η Αγάπη  δεν πρέπει να επικεντρώνεται σε ένα μόνο άνθρωπο , είναι σκορπισμένη σε όλο τον κόσμο, περιμένοντας να την ανακαλύψουν.

«Ποτέ μα ποτέ δε θα φέρεσαι λες και εξαρτιέσαι από το επάγγελμά σου για να ζήσεις , ακόμα και αν είναι έτσι.»

«Μερικές φορές ο δρόμος εμφανίζεται μόνο όταν ξεκινάς να περπατάς.»

«Όλοι οι άνθρωποι  είναι διαφορετικοί και πρέπει να ασκούν αυτό τους το δικαίωμα και να επιμένουν μέχρι τέλους.

«Όταν είναι κανείς ερωτευμένος πάντα πιστεύει ότι βλέπει τον έρωτα της ζωής του στο δρόμο, στα πάρτι, στα θέατρα.»

———————————–

«Έγραψα αυτό το βιβλίο όταν αποφάσισα να φωτογραφήσω την εποχή μου», λέει ο διεθνώς επιτυχημένος συγγραφέας Paulo Coelho. Στο «Ο νικητής είναι μόνος», το δωδέκατο μυθιστόρημά του, ο Paulo Coelho καταπιάνεται για μια ακόμα φορά με τα θέματα που έχουν αποτελέσει έμπνευση για εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο: την αναζήτηση του πραγματικού μας εαυτού, το φόβο, το τίμημα της φήμης και το πώς ο πλούτος, η υπερβολή και η ρηχότητα μπορεί να καταστρέψουν σχέσεις και πνευματικές αξίες.

Το «Ο νικητής είναι μόνος» είναι γεμάτο σκέψεις για την προσωπική δύναμη και τα αθώα όνειρα που χειραγωγούνται ή καταστρέφονται από την επιτυχία. Εκτυλίσσεται μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, στον κόσμο της μόδας και του κινηματογράφου, στο φεστιβάλ των Καννών. Ο Ιγκόρ, ένας επιτυχημένος και πλούσιος Ρώσος επιχειρηματίας, ψάχνει κάποιον να θυσιάσει στο όνομα της αγάπης για να στείλει ένα μήνυμα στην πρώην γυναίκα του, την Εύα. Καθώς πάντα πίστευε ότι η ζωή του μαζί της ήταν μέρος ενός θεϊκού σχεδίου, της είχε πει ότι θα κατέστρεφε κόσμους ολόκληρους για να την ξαναφέρει κοντά του αν ποτέ την έχανε. Καθώς εκτυλίσσεται η ιστορία και εκτροχιάζεται η ηθική, έρχεται στην επιφάνεια η πάλη μεταξύ μιας δύναμης του κακού, που παίρνει σάρκα και οστά στο πρόσωπο ενός καθ’ έξη δολοφόνου, και της κοινωνίας.

Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερα για το βιβλίο.

 

Read Full Post »

 

Η πρόθεση μας δεν είναι να παρουσιάσουμε το έργο του Νίκου Καζαντζάκη, ούτε ακόμα τις ταξιδιωτικές αναφορές… Αν θέλετε να διαβάσετε κάτι ως προετοιμασία ενός μικρού αποσπάσματος που θα ακολουθήσει πατήστε ΕΔΩ ΕΔΩ για να δείτε περιληπτικά τη βιογραφία του και ΕΔΩ για το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη.

Σε μια γαλλική ραδιοφωνική εκπομπή το 1954, ο γάλλος δημοσιογράφος Ρομπέρ Σαντούλ ρώτησε τον Νίκο Καζαντζάκη, «Ποιο πράγμα είχε τη μεγαλύτερη επίδραση στη ζωή σας;»

Κι εκείνος απάντησε «Τα όνειρα και τα ταξίδια. Ένα αρχαίος  Αιγύπτιος  είχε πει “Μακάριος ο άνθρωπος που είδε το πιο πολύ νερό στη ζωή του”…. Βλέπετε, αυτό προσπαθώ να κάνω και εγώ, να δω όσο πιο πολύ νερό και όσο πιο πολύ γη, προτού πεθάνω…»

—————–

 (Αφιερώνεται στους ταξιδευτές του νου , της ψυχής και του Έρωτα/ RsB)

Νίκος Καζαντζάκης: Ταξιδεύοντας…

Το Ταξίδι είναι ένα συναρπαστικό κυνήγι, και βγαίνεις έξω και δε μπορείς να ξέρεις τι πουλί θα σου λάχει. Το Ταξίδι είναι σαν το κρασί, και πίνεις και δε μπορείς να μαντέψεις τι οράματα θα κατεβούν στο κεφάλι σου. Σίγουρα, ταξιδεύοντας, βρίσκεις πάντα ό,τι μέσα σου έχεις. Χωρίς να το θες, από τις αναρίθμητες εντυπώσεις που πλημμυρίζουν τα μάτια σου κάνεις επιλογές και διαλέγεις ό,τι περισσότερο ανταποκρίνεται στις ανάγκες ή στις περιέργειες της ψυχής σου. «Αντικειμενική» αλήθεια υπάρχει μονάχα στους φωτογραφικούς θαλάμους, στις ψυχές που βλέπουν κρύα, χωρίς συγκίνηση, δηλαδή χωρίς βαθιά επαφή, τον κόσμο.

Όσοι πονούν κι αγαπούν συνεργάζονται με μυστική επικοινωνία με το τοπίο που βλέπουν, με τους ανθρώπους που σμίγουν και με τα γεγονότα που διαλέγουν. Γι’ αυτό κάθε άρτιος Ταξιδευτής δημιουργεί πάντα τη χώρα όπου ταξιδεύει..

Νίκος Καζαντζάκης

 

Read Full Post »

 

Υπάρχουν αρκετοί συγγραφείς που μπορεί να τους έχουμε ακουστά αλλά που ελάχιστα γνωρίζουμε για το έργο τους.

Ένας από αυτούς είναι και ο Άγγελος Σ. Βλάχος. Είχαμε διαβάσει το δίτομο έργο του «Ένας Φιλέλλην για το ’21» όμως μέχρι εκεί. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι φίλοι να μας προτείνουν βιβλία, ταινίες, εκθέσεις – γιατί είναι αλήθεια ότι σπάνια εμπιστευόμαστε τους κριτικούς και τα αφιερώματα.

Το βιβλίο που μας πρότεινε η φίλη μας είναι «Η διαλείπουσα ζωή του Δημήτρη Σπέρη» του Άγγελου Σ. Βλάχου το διαβάσαμε γρήγορα, σε διάστημα δύο ημερών, και πραγματικά μας εντυπωσίασε. Στο RsB δεν κάνουμε κριτική βιβλίων, απλά παρουσιάζουμε ότι θεωρούμε πρώτα απ΄ όλα ενδιαφέρον για εμάς… και λέμε ¨μπορεί να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον και κάποιου άλλου».

Άρα…. Σας συνιστούμε να το διαβάσετε, αλλά και να μάθετε περισσότερα για το συγγραφέα ΕΔΩ.

Εμείς επειδή το βιβλίο το δανειστήκαμε και δεν «αφήσαμε τα ίχνη μας» επάνω του με υπογραμμίσεις, αντιγράψαμε κάποιες σκόρπιες φράσεις που μας άρεσαν. Μπορεί να σας αρέσουν….

«… κάθε έμπορος αντιπαθεί εξ ορισμού τους διανοούμενους θεωρώντας τους κηφήνες της κοινωνίας, ακατάδεκτους και ψηλομύτες…» (σ.126)

¨… Μία δολοφονία, μία τύφλωση…δεν είναι έγκλημα γυμνό. παραδοτέο στις σιαγόνες της τρέχουσας δικαιοσύνης, της πρόσκαιρης αυτής ευκαιριακής λειτουργίας ενός τμήματος της κοινωνίας, οργανωμένου, τεταγμένου να την υπηρετήσει εναντίον του παραβάτου των κανόνων συμβιώσεως. Είναι δολοφονίες με συνέπειες καθοριστικές, με ειδικό ιστορικό βάρος, που δεν μπορούν να κριθούν παρά μόνον από τις μακρινές επερχόμενες γενεές που θα μπορέσουν – αν ποτέ τούτο γίνεται – να τοποθετήσουν τις πράξεις αυτές στο επίπεδο και την κατηγορία που τους αρμόζουν….» (σελ. 144/5) …. RsB: Σας προτείνουμε ένα παιχνίδι. Στη θέση των λέξεων «δολοφονία»  «τύφλωση»  να βάλετε κάποιες άλλες λέξεις που να έχουν σχέση με τη διαφορετικότητα και να κάνετε δικούς σας συνειρμούς)

«… Περνούν όμως πιο γρήγορα καημοί, λύπες και πόνοι απ΄ τους μεγαλουσιάνους παρά απ΄ τον ψιλολαό. Έχουν στο κεφάλι τους τόσες φροντίδες… ώστε διασκεδάζεται η σκέψη τους σε πολλά μερίδια και βρίσκουν έτσι ανακουφίσεις…»  (σελ. 160)

 

Read Full Post »

Older Posts »