Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουνίου 2013

m1

 

m2

 

Παρουσιάζουμε τις απόψεις του Χρόνη Μίσιου για την Οικοκολογία, μέσα από τρεις συνεντεύξεις που έδωσε στο TVXS, ΤΟ ΒΗΜΑ, ΕΘΝΟΣ. Θα επανέλθουμε παρουσιάζοντας ένα μεγάλο απόσπασμα από τη συνέντευξη του Χρόνη Μίσιου που είχε δώσει στο περιοδικό ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ τον Οκτώβριο του 1994.

 [Η κρίση που περνάμε, είναι πολυεπίπεδη, δεν είναι μονάχα οικονομική. Oυσιαστικά είναι κρίση αξιών και χρεοκοπίας του λογοκρατούμενου και τεχνοκρατικού πολιτισμού μας. Τους κινδύνους για την οικολογική κρίση, πια, του πλανήτη, δεν τους αμφισβητεί κανείς, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη να στρατευτούν σε τέτοιου είδους προσπάθειες για να σώσουν ή να βελτιώσουν το περιβάλλον. Αυτό, όμως, είναι το ένα μέρος: Ο περιβαλλοντολογικός ακτιβισμός. Διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:

Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.

Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα, που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

Αυτό σημαίνει, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης, σημαίνει μια καθημερινή απόκρουση της βαρβαρότητας του συστήματος και μιας διαφορετικής τοποθέτησης στη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί αυτή τη κουλτούρα, ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη, και ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον διόρισε κυρίαρχο του πλανήτη και του είπε ότι: «όλα αυτά είναι δικά σου», την κουβαλάμε από τα γεννοφάσκια μας!

Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων αυτών των πραγμάτων. Αλλά κυρίως, πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!

Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ. Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους πορφυρογέννητους, δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, και πώς να ζήσει.

Ταυτόχρονα αυτή η ολιστική οικολογία- οικολογική αντίληψη, η οποία δεν ασκείται μόνο σ’ έναν οικολογικό ακτιβισμό αλλά βλέπει και θέλει και παλεύει να αναστρέψει τις καταστροφικές δομές του συστήματος και να εδραιώσει έναν καινούριο πολιτισμό, είναι σημαντική γιατί είναι η μόνη διαδικασία η οποία απαιτεί όχι την υπακοή ή την υποταγή των ανθρώπων σε μια πίστη ή σε μια ιδεολογία αλλά απαιτεί την αφύπνιση της συνείδησής του και την κατανόηση του νοήματος της ζωής.

Η ζωή είναι ένα χάρισμα. Είναι ένα χάρισμα που μας δίνεται μια φορά. Μια φορά! Και πρέπει να το χαρούμε, πρέπει να το δωρίσουμε, πρέπει να το ζήσουμε!

Η οικολογία μάς απαλλάσσει, επίσης, και από το άγχος του θανάτου. Ξέρουμε, ότι αυτό το δώρο, είναι με ημερομηνία λήξεως, και συνεπώς πρέπει να το χαρούμε και όχι να το σπαταλάμε μέσα σε βάσανα. Τι είναι αυτά τα πράγματα; Που κατάντησαν τη ζωή μας σήμερα;

Οι άνθρωποι δεν προλαβαίνουν να σκεφτούνε, δυστυχώς, να καταλάβουν, τι σημαίνει ζωή. Τρέχουν, τρέχουν, τρέχουν, κι όταν φτάνει το ηλιοβασίλεμα, αντί να κλαίνε γιατί πέρασε άλλη μια μέρα, και συνεπώς άλλο ένα βήμα προς το θάνατο, χαίρονται. Χαίρονται! Γιατί η μέρα τους ήταν φορτωμένη με οδύνη, με άγχος, με κυνηγητό, με προβλήματα, με όλα αυτά.

Η οικολογία είναι επαναστατική, με την έννοια ότι στοχεύει να καταργήσει όλες τις αρνητικές δομές της κοινωνίας. Είναι η μόνη επανάσταση, θα λέγαμε, η οποία δε φέρει εξουσία και δεν εδραιώνει καμία εξουσία. Και ξέρουμε από την ιστορία ότι και τα πιο ωραία, τα πιο όμορφα, τα πιο ρομαντικά όνειρα των επαναστατών, σκοτώθηκαν από την εξουσία. Αυτή ήταν η αιτία της καταστροφής. Αυτή είναι η αιτία που μετατρέπει τα όνειρα σε εφιάλτη.

Είναι δυνατόν να μιλάμε για οικολογία και για πράσινη ανάπτυξη και να έχουμε την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο;

Μιλάω για την κυβέρνηση και για την πράσινη ανάπτυξη! Σ’ αυτή την πράσινη ανάπτυξη, λοιπόν, από τους πρώτους μετόχους είναι οι εταιρίες της BP, από τους πρώτους επενδυτές σ’ αυτή την ιστορία. Δηλαδή είναι αυτός ο φαύλος κύκλος που έλεγε ο Ελύτης, ότι με έναν ανθρωποκεντρικό – τεχνοκρατικό πολιτισμό προσπαθούμε να διορθώνουμε τις ζημιές που έκανε ένας ανθρωποκεντρικός- τεχνοκρατικός πολιτισμός. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος.

Και τι θα πει ανάπτυξη, κι ως που πάει αυτή η ανάπτυξη τέλος πάντων; Αυτή η γραμμή που πάει; Έχει κανένα τέλος; Έχει κανένα τέρμα αυτή η γραμμή; Περάσαμε τη βιομηχανική επανάσταση, περάσαμε την επανάσταση την ηλεκτρονική, και το όφελος του ανθρώπου ποιό; Η ποιότητα της ζωής του, το νόημα της ζωής του έχει χαθεί, έχει αλλοτριωθεί! Η ζωή είναι αλλού και ο άνθρωπος ο σημερινός είναι αλλού! Οι περισσότεροι άλλα ζητούν κι άλλα ζούνε, άλλα επιθυμούν και άλλα πραγματοποιούν μέσα στην κοινωνία.

Είμαστε πια μια κοινωνία σχιζοφρενών. Από τη μια ένας αφύσικος πολιτισμός και από την άλλη η οντότητά μας σαν άνθρωποι. Είμαστε ψυχασθενείς. Απλώς ο καθένας νομίζει ότι ο άλλος είναι, κι όχι ο ίδιος!

Αν θέλουμε λοιπόν να οραματιστούμε ένα ανθρώπινο μέλλον, οφείλουμε κατ’ αρχήν να το οραματιστούμε σε ανθρώπινα μέτρα. Αυτές οι χαβούζες που λέγονται πόλεις εξαφανίζουν τον άνθρωπο.

Θα κάνω μια παρένθεση: πήγα κάποτε στην Ιταλία και μπήκα σε μία από αυτές τις τεράστιες εκκλησίες που έχουνε. Στάθηκα μέσα σ’ αυτό το πράγμα και χάθηκα πραγματικά. και ένιωσα έτσι, ανύπαρκτος. Αυτόματα σκέφτηκα κι ένα δικό μας, ένα εκκλησάκι σ’ ένα λοφίσκο, που μπαίνεις μέσα και ακουμπάς το Θεό ρε παιδί μου! Εκεί εκμηδενίζουν εντελώς τον άνθρωπο. Ενώ, αντίθετα, μπαίνεις σ’ σ’ ένα ερημοκλήσι και βλέπεις τον Παντοκράτορα από πάνω να σου χαμογελάει, να απλώσεις το χέρι να τον πιάσεις!

Δηλαδή, ο άνθρωπος ο οποίος θέλει να επικοινωνήσει, ανεξάρτητα αν πιστεύει στον Θεό ή δεν πιστεύει στο Θείο, κλπ. Όσο υπάρχουν άνθρωποι -κι αυτοί λιγοστεύουν ολοένα και περισσότερο και αντικαθίστανται από τους μεταλλαγμένους- θα νιώθουνε αυτή την ανάγκη μιας διαφορετικής επικοινωνίας. Πολλές φορές όταν είμαι «φορτωμένος» και έχει Πανσέληνο βγαίνω στην βεράντα εδώ έξω ανοίγω τα χέρια μου -όπως όταν σταύρωσαν τον Χριστό- κι ανοίγω το στόμα μου και προσπαθώ να… καταπιώ το φεγγάρι. Στέκω, έτσι, πέντε με δέκα λεπτά, και κάποια στιγμή χάνομαι, σταματάω μόνος μου, γιατί δεν ξέρω αν θα γυρίσω πίσω…

Εδώ κάτω έχω και μια ροδιά (αγαπάω πολύ τις ροδιές) η οποία, κάποια μέρα μου αρρώστησε. Πήγα στον Γεωπόνο, πήρα φάρμακα, πήρα τούτο, πήρα τ’ άλλο, την ράντισα, τίποτα! Η ροδιά κάθε μέρα και χειρότερα. Ήταν Πανσέληνος. Την σκεφτόμουνα κι ήμουν στενοχωρημένος. Κατέβηκα τα σκαλοπάτια, κι έκατσα σε μια πέτρα δίπλα της και άρχισα να της λέω πόσο πολύτιμη είναι για μένα, πόσο την αγαπάω, να την χαϊδεύω, να της μιλάω τρυφερά κλπ. Από την άλλη μέρα η ροδιά άρχισε να γίνεται καλύτερα. Έγιανε, και τον Σεπτέμβρη πέταξε και εκτός εποχής, πια, δυο τεράστια ρόδια. Τώρα, δεν ξέρω αν τα φάρμακα βοήθησαν, επίσης, αλλά εγώ αλλιώς το εισέπραξα και αλλιώς το ένιωσα.

Είναι δύσκολο να ανοίξουμε μια διέξοδο μέσω μιας οικολογικής επανάστασης. Και γιατί είναι δύσκολο; Από την δεκαετία του ’60 ο Μαρκούζε είχε επισημάνει, ότι αυτό το απεχθές κοινωνικό σύστημα δεν βρίσκεται πια έξω από τον άνθρωπο, αλλά έχει ενσωματωθεί μέσα στον άνθρωπο και έχει υποχρεώσει τον άνθρωπο να το αναπαράγει συνεχώς. Αυτό τι λέει;

Αυτό λέει, ότι υποχρεωτικά, έχουμε μια μετάλλαξη της συνείδησης, μια μεταφορά της, από την αυτονομία της αναζήτησης του καλού ή της ζωής, σε μια πρακτική η οποία αναπαράγει το σύστημα. Μας έχουν υποχρεώσει να παίρνουμε αυτοκίνητα, μας υποχρεώνουν να παίρνουμε κινητά, μας υποχρεώνουν να κάνουμε τούτο, ή το άλλο. Έχουν οργανώσει έτσι τη ζωή, ώστε δεν μπορούμε να διαφύγουμε.

Γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολη μια επανάσταση της οικολογίας. Γιατί πρέπει να απαλλαγεί ο άνθρωπος, να ξεράσει από μέσα του, όλο το σύστημα, να μπορέσει να απελευθερωθεί και να μπορέσει τελικά να δει τα πράγματα όπως είναι, να δει τη ζωή του, να παλέψει, ν’ αντισταθεί, να πολεμήσει.

Σήμερα και σ’ αυτόν τον τομέα -και είναι πολύ αισιόδοξο- διάφορες παρέες παίρνουν τα βουνά και προσπαθούν να ζήσουν έξω από το σύστημα. Ακόμα, σε κάποιες περιοχές έχουν καταργήσει και το χρήμα. Εσύ έχεις βγάλει φέτος περισσότερα φασόλια, εγώ έχω πατάτες, ο άλλος έχει λάδι, ο άλλος είναι γιατρός κι αντί για πληρωμή θα του δώσω αυγά ή κοτόπουλο, κλπ.»] – 20/11/2012 TVXS

——————

[«Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη, συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια επανάσταση ανθρώπινης συνείδησης. Δεν είναι μια «πίστη» σε μια ιδεολογία αλλά μια καθημερινή πρακτική για να επανασυνδέσουμε τη λογική με τις αισθήσεις, να απελευθερώσουμε τη συμπαντική μας ιδιαιτερότητα. 


Να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητα, την αυταξία και την αναγκαιότητα του συνόλου της ζωής… 


Είναι ένας δρόμος επαναπροσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, ένας δρόμος στην αναζήτηση της χαράς αντί της αγωνίας. Έχουμε ανάγκη να ξαναβρούμε την προσωπική μας αισθητική, τα προσωπικά μας μονοπάτια, του έρωτα, της αγάπης και της τρυφερότητας, το άρωμα του κόσμου και της ύπαρξής μας.» – 20/06/2010 ΤΟ ΒΗΜΑ

——————–

[«…Ακόμα και οι ακτιβιστές οικολόγοι οι οποίοι αναμφισβήτητα κάνουν μια σοβαρή δουλειά για να διαμορφωθεί μια οικολογική συνείδηση, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο πλανήτης μας έχει δύο περιβάλλοντα. Το φυσικό και το κοινωνικό. Το πρόβλημα είναι ότι το κοινωνικό ασκεί τέτοια καταστροφική πίεση στο φυσικό ώστε για να το προστατεύσουμε πρέπει να κάνουμε ανατροπές στο κοινωνικό. Για αυτό η οικολογία είναι επαναστατική. Ο άνθρωπος πρέπει να καταλάβει, ότι το περιβάλλον είναι το σπίτι του..».

«…Η διαφήμιση έχει τρελάνει τους ανθρώπους. Συνέχεια παράγει καινούργια προϊόντα, τα οποία προσπαθεί να πλασάρει. Η διαφήμιση έχει εκπορνεύσει μέχρι και τα πιτσιρίκια. Τα βάζουν εκεί να διαφημίζουν γαριδάκια ή οτιδήποτε με κινήσεις «αρτίστας». Σκουπίδια. Καταναλώνουμε τους πόρους του πλανήτη με τέτοια ταχύτητα και ασυδοσία που δεν ξέρουμε τι θα γίνει αύριο. Τα φυσικά αγαθά, το νερό, ο αέρας, ο ήλιος καταστρέφονται. Και τούτοι οι κερατάδες, οι πολιτικοί βγαίνουν με στην τηλεόραση και μας κουνούν και το δάκτυλο…»

«..Ζούμε μια άσχημη εποχή. Εμείς, συγκρουόμασταν, δίναμε μάχη χαρακωμάτων, παλεύαμε. Σήμερα κλέβουν τη ζωή των παιδιών, των ανθρώπων. Σήμερα με ποιόν να παλέψεις; Ούτε αφεντικό δεν έχεις. Πολυεθνική εταιρεία σου λέει. Τέτοιοι είναι οι μηχανισμοί. Ψεύτικο χρήμα, πλαστικό. Γύρω σου δεν υπάρχει μια αξία για να στηριχτείς. Τι είναι αυτό; Κοινωνία; Πολιτισμός;…»

«..Το χίπικο κίνημα ήταν η τελευταία εξέγερση του ανθρώπου. Γιατί ήταν τόσο σημαντικό; Διότι είχε αντιληφθεί ότι τα πανεπιστήμια μετατρέπονταν σε στρατόπεδα τεχνοκρατικής γνώσης που θα παρήγαγαν, όπως παράγουν, ηλιθίους υψηλής τεχνολογίας. Έτσι ξεκίνησε η αμφισβήτηση όλου του συστήματος. Μαζί με τον πόλεμο του Βιετ ναμ γεννήθηκε μια δυναμική που αμφισβητούσε πλέον τα πάντα. Για να το διαλύσουν έριξαν με τους τόνους τα χημικά ναρκωτικά. Δυστυχώς το σύστημα είναι τόσο ισχυρό που το έκανε μόδα. Εδώ έκανε μόδα και τη φιγούρα του Γκεβάρα, τον χιπισμό θα άφηνε;…»] – 20/01/2012 ΕΘΝΟΣ

Χρόνης Μίσσιος

Read Full Post »

Chess-Piece

LENIN

[Ο Λένιν παίζει σκάκι με τον Αλεξάντερ Μπογκτάνοφ, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στον Μαξίμ Γκόρκι, στο Κάπρι της Ιταλίας, τον Απρίλη του 1908 – ΠΗΓΗ δυτικός άνεμος ]

Ας επιστρέψουμε στα παιχνίδια σκέψης και στρατηγικής.

Σε μια εποχή που τρέχουμε για να προλάβουμε, ποτέ δεν θα μάθουμε γιατί…

Σε μια εποχή που δεν «έχει ο Θεός» αλλά που πρέπει να σκεφτούμε και προγραμματίσουμε εμείς, ατομικά και συλλογικά,  τις κινήσεις μας για το μέλλον…

Ας μάθουμε να προγραμματίζουμε, να χάνουμε και να κερδίζουμε, να σκεπτόμαστε και να αναθεωρούμε, να είμαστε ευγενικοί με τον αντίπαλο όταν χάνει ή όταν χάνουμε….

Ας ρίξουμε κατ΄ αρχάς μια ματιά σε ορισμένα βιβλία και συνδέσμους για το σκάκι που ανακαλύψαμε, η αλήθεια είναι χωρίς ιδιαίτερο κόπο, και ας ξεκινήσουμε τις κινήσεις …

  1. Νίκος Σαραντάκος «Ταξίδι σε 64 τετράγωνα» ΕΔΩ
  2. Chess in the arts ΕΔΩ
  3. Marilyn Yalon «Η γέννηση της βασίλισας του Σκακιού» ΕΔΩ 
  4. Γιάννης Αντωνιάδης «Σκάκι και Λογοτεχνία» ΕΔΩ
  5. Χρήστος Νάτσης «Τετραγωνίδια και λέξεις. Το Σκάκι στη Λογοτεχνία» ΕΔΩ
  6. Γκάρυ Κασπάρωφ «Η ζωή είναι μια παρτίδα σκάκι» ΕΔΩ
  7. Στέφαν Τσβάιχ «Σκακιστική νουβέλα» ΕΔΩ
  8. Katherine Neville «Η φωτιά» ΕΔΩ
  9. Χρήστος Κεφαλής «Σκακιστική Εγκυκλοπαίδεια» ΕΔΩ
  10. Μάρκος Ηλιάδης ‘Σκάκι και Λογοτεχνία» ΕΔΩ
  11. Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ για το σκάκι ΕΔΩ
  12. Ανίβας Ανίβα Αρνέλος «Μια παρτίδα σκάκι» ΕΔΩ

Αν επισκεφτείτε τις παραπάνω διευθύνσεις θα ανακαλύψετε και άλλες πηγές, περισσότερες αναφορές, όπως π.χ. ποιήματα των Αναγνωστάκη, Καβάφη κ.ά, φωτογραφίες κ.λπ.

Η πρώτη εμφάνιση του σκακιού στον κινηματογράφο ήταν το 1903 στην ταινία… ΕΔΩ

Καλές παρτίδες λοιπόν… ας βάλουμε στόχο να «γκρεμίσουμε» το Βασιλιά με στρατηγική και υπομονή… αξιοποιώντας τα λάθη του «αντιπάλου», χωρίς νεύρα, με σχέδιο, συγκεντρωμένοι στο στόχο μας…

Ρουα Ματ

Read Full Post »

oikologos

 

Βασικά Πληροφοριακά Στοιχεία για το βιβλίο ΕΔΩ και ΕΔΩ

Ξεφυλλίστε το βιβλίο ΕΔΩ

Ο δρόμος για την οικολογική κόλαση είναι στρωμένος με τριαντάφυλλα. Έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσο θα επηρεάσετε τους φτωχούς αγρότες της Κένυας που καλλιεργούν φασόλια αν σταματήσετε να αγοράζετε τα προϊόντα τους; Ή αν οι γυναίκες στα κάτεργα του Μπαγκλαντές πραγματικά θέλουν να μην αγοράζετε τα ρούχα από τις ραπτομηχανές τους; Όταν αγοράσατε το κινητό σας τηλέφωνο πέρασε ποτέ από το μυαλό σας ότι μπορεί να χρηματοδοτείτε τους επαναστατικούς πολέμαρχους που υποχρεώνουν τα παιδιά-στρατιώτες να δουλεύουν σε ορυχεία;

Το βιβλίο αυτό περιοδεύει τον κόσμο για να σας αφηγηθεί την κρυμμένη ιστορία πίσω από όλα τα καθημερινά πράγματά μας, και παρέχει μια ηθική πυξίδα μέσα από το ναρκοπέδιο των επιλογών του σύγχρονου καταναλωτή.

Στο βιβλίο Η Εξομολόγηση ενός Οικολόγου, ο Φρεντ Πηρς ερευνά το σπίτι του και στην συνέχεια ξεκινάει ένα ταξίδι με σκοπό να εντοπίσει τα πρόσωπα πίσω από την παραγωγή και διανομή κάθε προϊόντος της καθημερινότητάς του, από τις κάλτσες μέχρι τον υπολογιστή του και το φαγητό στο ψυγείο του. Πρόκειται για μιά συναρπαστική σκιαγράφηση, αλλού θλιμμένη και αλλού ελπιδοφόρα, των επιπτώσεων ενός κόσμου με κατοίκους που ξεπερνούν τα έξι δισεκατομμύρια — και των συνθηκών ζωής και εργασίας των ανθρώπων που παράγουν την πλειονότητα αυτών των αγαθών.

Το βιβλίο περιέχει τα ακόλουθα κεφάλαια

  • Εισαγωγή: Εγώ και τα αγαθά μου
  • Η τροφή μου
  • Τα ρούχα μου
  • Ο κινέζικος δράκος
  • Ορυχεία, μέταλλα και ενέργεια
  • Με την φορά του ρεύματος
  • Το είδος μου και η σωτηρία του πλανήτη

Read Full Post »

pms

 

Τα εκατό χρόνια ύπαρξης και δράσης του γιορτάζει φέτος ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος, καθιστώντας τον έτσι το αρχαιότερο καλλιτεχνικό σωματείο της χώρας. Με αφορμή αυτήν την επέτειο, ο «Ρ» συζήτησε με τον πρόεδρο του ΠΜΣ, Βασίλη Παρασκευόπουλο.

 

— Πώς ξεκίνησε ο ΠΜΣ;

— «Δημιουργήθηκε το 1913 από τους μουσικούς που εργάζονταν στην ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών, του προπομπού της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών. Αυτό δείχνει ότι δε συνδικαλίστηκαν μουσικοί του ελεύθερου επαγγέλματος που έπαιζαν πρώτα με μία ορχήστρα σε ένα κέντρο και μετά σε ένα πανηγύρι, αλλά ήταν μέλη μιας ορχήστρας που είχαν συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα και προφανώς συλλογικά προσπαθούσαν να έχουν κάποιες κατακτήσεις. Ταξικό προσανατολισμό απέκτησε αργότερα, όταν έπαιξε το ρόλο του ομοιοεπαγγελματικού σωματείου, δηλαδή των μουσικών που δούλευαν σε όλους τους χώρους. Και αυτό λειτουργούσε για δεκαετίες. Σήμερα, αυτή η πορεία εκφράζεται και με τη σύνδεση του ΠΜΣ με τις δυνάμεις του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, του ΠΑΜΕ.

Σε μια ιστορία 100 χρόνων περιλαμβάνονται και πολύ δύσκολες περίοδοι. Παγκόσμιοι πόλεμοι, κατοχή, χούντες, εμφύλιος. Μέσα από το σύλλογο πέρασε η συντριπτική πλειοψηφία των περισσότερων γνωστών καλλιτεχνών της χώρας μας. Μέσα από αυτή την ιστορία αναδείχθηκαν σημαντικές στιγμές. Μέσα στην κατοχή ο ΠΜΣ, με απόφαση του ΔΣ εντάχθηκε στο ΕΑΜ και λειτουργούσε παράνομος πολύγραφος. Τέλη δεκαετίας του ’50 αρχές ’60 πρόεδρος ήταν ο Αλέκος Ξένος. Ενας άνθρωπος που βοήθησε ώστε να υπάρχουν σημαντικές κατακτήσεις για τους μουσικούς. Ηταν ένας στρατευμένος καλλιτέχνης, κομμουνιστής, που δρούσε μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Γι’ αυτό το περιεχόμενο της δράσης του τον διέγραψαν από την Ενωση Ελλήνων Μουσουργών και απολύθηκε από την Κρατική Ορχήστρα».

— Ποιο είναι το κύριο ζήτημα που θέλετε να αναδείξετε μέσα από την επέτειο;

— «Το πώς διαχρονικά και μέσα από την ιστορία του συλλόγου, φαίνεται αυτό που λέμε «ο καλλιτέχνης μαζί με τους αγώνες του λαού» αλλά και η σύγκρουση των δύο γραμμών μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα που δεν είναι τωρινό ζήτημα. Το σωματείο μας πέρασε από τις ίδιες φάσεις που πέρασε συνολικά το εργατικό κίνημα. Αυτό δείχνει την ιστορική πορεία της διαπάλης που σήμερα υπάρχει και στο δικό μας σωματείο και συνολικά στο εργατικό κίνημα. Μπορεί να δώσει η αναμόχλευση της ιστορίας διδάγματα στους σημερινούς μουσικούς. Ο μουσικός δεν μπορεί να είναι ξεκομμένος από το κλίμα της κοινωνίας. Να αντιλαμβάνεται ότι είναι κοινωνικό ζήτημα η υπόθεση της τέχνης. Στην κατοχή, οι μουσικοί της κρατικής ορχήστρας έκαναν μια μεγάλη κινητοποίηση που είχε αντίκτυπο. Αποφάσισαν να μην εμφανιστούν σε μια χριστουγεννιάτικη συναυλία μπροστά σε αξιωματικούς των κατακτητών και την κατοχική κυβέρνηση και άφησαν μια επιστολή στα αναλόγια».

— Πώς σκέφτεστε να αξιοποιήσετε το πλούσιο αρχείο σας;

— «Είναι μια καλή ευκαιρία, μέσα στο φόρτο της καθημερινής πάλης για τα δικαιώματα των μουσικών, να αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να σταχυολογήσουμε όλα αυτά. Υπάρχουν αρκετά πρακτικά από τις δεκαετίες του ’30 και του ’40, βρήκαμε ένα ιδιόχειρο βιογραφικό του Μάριου Βάρβογλη που ήταν στο ΔΣ, υπάρχει πολλή αλληλογραφία που είναι δύσκολη στη μελέτη της αφού είναι στην καθαρεύουσα, χειρόγραφη και πολλές φορές κακογραμμένη. Με αφορμή τα 100 χρόνια ξεκινήσαμε να μελετάμε το αρχείο, αλλά θέλει δουλειά».

Συμμαχία με το λαό

— Πώς θα αναδείξετε το περιεχόμενο που θέλετε να δώσετε στην επέτειο;

— «Εχουμε Γενική Συνέλευση στις 6/6 στην οποία καλούμε όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν μαζικά. Θεωρούμε ότι πρέπει ο εορτασμός των 100 χρόνων να γίνει υπόθεση όλων μας. Το βλέπουμε σαν μια αφορμή να αναδείξουμε τα σημερινά προβλήματα των μουσικών. Ενα παράδειγμα που μπορούμε να συνδέσουμε την ιστορία μας με το σήμερα είναι η δημόσια και δωρεάν μουσική εκπαίδευση. Γι’ αυτό προσανατολιζόμαστε για μία συναυλία που θα συνδιοργανώσουμε με τους συλλόγους γονέων και τα 15μελή των μουσικών σχολείων. Θέλουμε να αναδείξουμε τα σημερινά προβλήματα της μουσικής εκπαίδευσης, ότι δεν έφτασαν 100 χρόνια για να έχουμε μια δημόσια και δωρεάν μουσική εκπαίδευση.

Θεωρούμε πολύ κρίσιμο ζήτημα την αναβάθμιση της αισθητικής αγωγής στα σχολεία. Οχι μόνο έχει υποβαθμιστεί αλλά είναι σε ανύπαρκτα επίπεδα. Σε λαϊκές συνοικίες υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν δει θέατρο. Δεν έχουν δει συναυλία συμφωνικής ορχήστρας. Είναι πιθανό πολλοί να μην ξέρουν ότι υπάρχει συμφωνική ορχήστρα.

Πρέπει να πάρει δημοσιότητα ο εορτασμός που θα καλύψει και το τι παλεύουν σήμερα οι μουσικοί, μαζί με όλη την κοινωνία. Δεν το βλέπουμε ξεκομμένα, στενά τα οικονομικά αιτήματα των μουσικών, γιατί ο πολιτισμός πρέπει να είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα. Από εκεί πηγάζουν και τα δικά μας εργασιακά και οικονομικά προβλήματα. Γιατί σήμερα, μετά από 100 χρόνια, είναι μια κομβική στιγμή που το σημερινό κράτος λέει ότι δεν έχει καμία υποχρέωση να έχει κρατικές υποδομές στο χώρο της μουσικής. Τα εναποθέτει όλα αυτά τα ζητήματα στην αγορά. Μια αγορά μάλιστα που χαρακτηρίζεται από μεγάλες επενδύσεις τα τελευταία χρόνια στον πολιτισμό, όπως τα Ιδρύματα Νιάρχου και Ωνάση, το Μέγαρο Μουσικής που τόσα χρόνια λειτουργούσε ως «πιλότος» για τέτοιες επιχειρηματικές βλέψεις. Θεωρούμε ότι είναι κρίσιμο ζήτημα, οι ίδιοι οι μουσικοί να παλέψουν για να μην προχωρήσουμε σε αυτήν την εξέλιξη. Να μην την αποδεχθούν. Να δημιουργήσουν μια συμμαχία με το λαό που έχει δικαίωμα στην ελεύθερη πρόσβαση στο πολιτιστικό αγαθό. Να αντιστρέψουμε αυτήν την κατάσταση που είναι καθαρή κατεύθυνση της κυβέρνησης και των προηγούμενων κυβερνήσεων».

— Ποια είναι η κατάσταση του μουσικού σήμερα;

— «Ο μουσικός που δρα σε αυτό που λέμε «ελεύθερο» επάγγελμα βιώνει την ανεργία και την ανασφάλιστη εργασία, μεροκάματα τα οποία είναι πτωτικά. Εχουμε συλλογική σύμβαση για τα νυχτερινά μαγαζιά που εφαρμόζεται στα μεγάλα μαγαζιά, στα μικρά δεν εφαρμόζεται πουθενά. Τώρα η κρίση χτυπά και τον κλάδο. Πολύ λιγότερα μαγαζιά ανοίγουν κάθε σεζόν, πολύ λιγότεροι μουσικοί δουλεύουν για λιγότερες μέρες. Μας έρχεται και εικόνα «τρεις μέρες εργασία, δύο μέρες πληρωμή».

Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι άπιαστος στόχος. Ενας μουσικός που δουλεύει δυο φορές τη βδομάδα δεν μπορεί να πιάσει τα 100 απαιτούμενα ένσημα που ζητάει το ΙΚΑ οπότε κυριολεκτικά παρακαλάει να μην πάθει τίποτα. Είναι ανθυγιεινό επάγγελμα και σαν ωράριο. Οι εργασιακές συνθήκες είναι πολύ δύσκολες. Ακόμη και η αντιστροφή του βιολογικού ρολογιού – δουλειά τη νύχτα ύπνος τη μέρα – έχει επιπτώσεις. Επιπλέον, έχει τα πολλά ντεσιμπέλ, την κάπνα κ.λπ. Πρέπει να είσαι αναγκαστικά αποξενωμένος από το αντικείμενο της δουλειάς σου αν δε θέλεις να αλλοτριωθείς. Εχουμε και το «σταρ σίστεμ». Πλέον, αν ένας μουσικός φτάσει σε μια ηλικία δεν είναι αποδεκτός πάνω στην πίστα ακόμη κι αν η αξία του είναι μεγάλη.

Ομως μας «καθησύχασε» ο προηγούμενος υπουργός, απαντώντας στις διαμαρτυρίες μας για την απόφαση να βγουν από τα βαρέα – ανθυγιεινά ακόμη και οι νυχτερινοί μουσικοί λέγοντάς μας ότι δεν υπάρχει και τόση μεγάλη φθορά όταν κάποιος δουλεύει δυο φορές την βδομάδα… Μέχρι εκεί φτάνει η «επιστημονικότητα» των μελετών τους…

Ενας μουσικός που δουλεύει σε μουσικά σύνολα βλέπει το μισθό του να μειώνεται, τις εργασιακές σχέσεις να αλλάζουν περιεχόμενο, τους φορείς στους οποίους δουλεύει να ιδιωτικοποιούνται, να συρρικνώνονται.

Η ανεργία είναι πάνω από 90%. Ενα πολύ μικρό κομμάτι του κλάδου δουλεύει. Μια ροή συναδέλφων στο σωματείο ήταν κυρίως τον Οκτώβριο που έπαιρναν το εποχιακό επίδομα, το οποίο καταργήθηκε από την κυβέρνηση. Τώρα αυτή η ροή υπάρχει για να βγάλουν βιβλιάριο απορίας. Δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά ούτε περιθωριοποιημένες περιπτώσεις.

Πρέπει να δούμε την εμπειρία μας. Τις κατακτήσεις που είχαμε τις προηγούμενες δεκαετίες, συλλογική σύμβαση στα νυχτερινά κέντρα, μονιμοποιήσεις μουσικών. Ο μουσικός βλέπει μπροστά του τη βαρβαρότητα και θέλουμε να του πούμε ότι δεν είναι αυτό το μέλλον του. Πρέπει να καταλάβει και να συνειδητοποιήσει ότι οι συσχετισμοί αλλάζουν. Οτι μπορούμε να επιβάλλουμε και να έχουμε κατακτήσεις. Μπορεί να αλλάξει ο σημερινός αρνητικός συσχετισμός. Είναι μια αφορμή να συσπειρωθούμε στο σωματείο μας σε μια ταξική κατεύθυνση, σε μια κατεύθυνση σύγκρουσης με τις νομοτέλειες αυτού του συστήματος, γιατί είναι αντικειμενική η κρίση του. Υπάρχει άλλος δρόμος. Πρέπει να τον παλέψουμε, να μην υπάρχει απογοήτευση, να μη μείνει κανένας μόνος του. Η συμμετοχή στη συνέλευση είναι αναγκαία όπως και στο σωματείο».

Γρηγόρης ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑ 

Read Full Post »

ΑΘΗΝΑ

 

Δείτε το video ΕΔΩ 

Το βιβλίο προτείνει μία περιήγηση στην Αθήνα και την ιστορία της. Μέσα από μνημεία, χώρους, δρόμους και κτίρια -ακόμα και κάποια που δεν υπάρχουν πια- ζωντανεύει η ατμόσφαιρα παλαιότερων εποχών της πόλης, κυρίως όμως του 19ου και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. «Οδοδείκτες» στην περιήγησή μας αποτελούν αποσπάσματα από ιστορικά, λογοτεχνικά, περιηγητικά, αυτοβιογραφικά, δημοσιογραφικά κείμενα, τα οποία αναφέρονται σε κτίρια και τους ενοίκους τους ή σε στιγμιότυπα που έχουν ως «σκηνικό» τους χώρους της πόλης.

Κατά την παράλληλη αυτή περιήγηση, ιστορική και λογοτεχνική, συνειρμοί ξεδιπλώνονται, πρόσωπα του παρελθόντος περνούν φευγαλέα από τους δρόμους, τις πλατείες, τα καφενεία, ιστορικές προσωπικότητες εμφανίζονται στα σπίτια τους ή τους δημόσιους χώρους, λογοτεχνικοί ήρωες κινούνται στη δική τους ζωή, μεγάλα ιστορικά γεγονότα διαδραματίζονται, μικρές σκηνές του δρόμου εκτυλίσσονται.

Αναπλάθεται έτσι μέσα από τον χώρο η Αθήνα των σημαντικών ιστορικών στιγμών, η Αθήνα της καθημερινής ζωής, της δουλειάς και της διασκέδασης, των επωνύμων και των ανωνύμων.

Περισσότερα ΕΔΩ

Read Full Post »

BIA

Στον εκθεσιακό χώρο του Ιδρύματος της Βουλής, Λ. Αμαλίας 14.

Η  ενδιαφέρουσα έκθεση έγινε με την επιμέλεια Άννας Επενεκίδου, Χρήστου Χρηστίδη και Γιώργου Σταθακόπουλου.

Εικόνες από την έκθεση και ρεπορτάζ  ΕΔΩ ΕΔΩ

Read Full Post »

e-book

 

 

Με ένα κλικ ΕΔΩ

Read Full Post »

Older Posts »