Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Ψυχολογία’ Category

Επίκουρος Καθηγητής Φιλοσοφίας των Μέσων Χρόνων και της Αναγέννησης στη Δύση | Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας ΕΚΠΑ

Η αριστεία και η αξιοκρατία είναι βασικοί και αλληλένδετοι πυλώνες της δημοκρατίας, οι οποίοι εσχάτως μονοπωλούν το δημόσιο λόγο. Δεν ταυτίζονται όμως νοηματικά, παρά τη γενική εντύπωση που επικρατεί.

Η αριστεία στα ελληνικά σημαίνει κυριολεκτικά τη διάκριση στη μάχη, στην πράξη. Αξιοκρατία είναι η επικράτηση των ικανών, των αξίων, αυτών που αξίζουν περισσότερο. Το κρισιμότερο σημείο όμως είναι με ποιο τρόπο περνάμε από την αριστεία στην επιλογή του αξίου, ώστε η διαδικασία να αποκτήσει πρακτικό περιεχόμενο. Ελέγχοντας τη σύνολη πορεία κάποιου στην ιδιωτική ζωή του και το δημόσιο βίο, θα αποδειχθεί ποιος είναι άξιος και ποιος είναι απλά άριστος. Πραγματικά, εμπειρικά∙ όχι τύποις.

Στην πολιτική, η έμφαση χρειάζεται να αποδίδεται στο δημόσιο βίο των ανθρώπων. Άξιος είναι εκείνος που σε κάποιο κοινωνικό ή πολιτικό χώρο έχει προσφέρει σημαντικό έργο και έχει αποδείξει στην πράξη ότι μπορεί. Δεν είναι άξιος -ενώ μπορεί να είναι άριστος- εκείνος που ιδιωτεύει, εκείνος που όλες του οι δραστηριότητες εξυπηρετούν ατομικά ή ιδιοτελή συμφέροντα, τα οποία ενίοτε μπορεί και να αντιστρατεύονται το δημόσιο συμφέρον. Η αξιοκρατία στη δημοκρατία δεν μπορεί και δεν πρέπει να εξαντλείται σε τυπικά προσόντα (σπουδές, επαγγελματική δραστηριότητα, οικογενειακή παράδοση, δημοφιλία), αλλά επιβάλλεται από τη φύση του πολιτεύματός μας να έχει εμπειρικό περιεχόμενο. Με άλλα λόγια, δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία τα τυπικά προσόντα, αλλά η δράση στο δημόσιο στίβο. Δεν μπορούμε επίσης να μιλάμε για αξιοκρατία όταν κάποιος, στηριγμένος σε πολλά τυπικά προσόντα, ζητά να τον εμπιστευθούμε με την υπόσχεση ότι θα αποδειχθεί άξιος. Είναι απαραίτητο να είναι τυπικά και ουσιαστικά άριστος, να έχει διακριθεί και αποδείξει την αξία του, ώστε μετά να του δοθεί η ευκαιρία να ασκήσει εξουσία.

Με άλλα λόγια, χρειάζεται πρώτα να αποδείξει κάποιος ότι είναι άριστος, με αντικειμενικό και μετρήσιμο τρόπο. Ύστερα, να τον εντοπίσει η πολιτική κοινωνία, ώστε να αξιολογηθεί, εάν η αριστεία του έχει δημόσιο ή ιδιωτικό χαρακτήρα. Ο άριστος που διαθέτει επιτυχημένο έργο με κοινωνικοπολιτικό αντίκρισμα, αναγνωρίζεται ως άξιος. Κατόπιν, χρειάζεται να υπάρχει θεσμική διαδικασία επικράτησης του αξίου, ώστε να επωφεληθεί η κοινωνία και το κράτος από τη δράση του σε θέσεις ευθύνης. Συνεπώς, βασική πολιτική όψη της αριστείας είναι η διάκριση στο δημόσιο στίβο, σε χώρους κοινωνικοπολιτικής δράσης και η τελική επικράτηση των αξίων συνιστά την αξιοκρατία.

Για να επικρατήσει η αξιοκρατία, χρειάζεται να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις. Αρχικά, σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα πρέπει όλοι οι άνθρωποι, στην αρχή της ζωής τους, να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες, ώστε να φανεί με απόλυτο κριτήριο πόσο ικανός είναι κανείς και πόσο μπορεί να προσφέρει, να ανιχνευθούν οι άριστοι. Για αυτό και επιβάλλεται να δοθεί έμφαση στη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση. Σε αντίθετη περίπτωση, η αριστεία αποκτά διάσταση αριστοκρατική και απάδει της δημοκρατίας.

Επίσης, η αριστεία δεν αποδίδεται άπαξ, αλλά θεμελιώνεται στη συνεχή αξιολόγηση, με ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια. Είναι αέναη διαδικασία. Τα ποσοτικά κριτήρια είναι χρήσιμα σε δραστηριότητες του ιδιωτικού βίου, αλλά στην πολιτική προέχουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, επειδή αυτή πρωτίστως αναφέρεται σε ανθρώπους και όχι σε υλικά αντικείμενα.

Τους πιστοποιημένα άξιους τους έχει ανάγκη η δημοκρατία για να μπορέσει να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα εξισωτικό στη βάση του, αλλά αριστοκρατικό στην κορυφή του, καθώς πρέπει να κυβερνούν οι καλύτεροι, οι πιστοποιημένα άξιοι.

ΠΗΓΗ:Intelligent Deep Analysis ΕΔΩ

Read Full Post »

Παρουσιάζουμε τα δύο αστυνομικά μυθιστορήματα του Πολυχρόνη Κουτσάκη που αποτελούν τα 2/3 της τριλογίας του. Διαβάστε περισσότερα για την παρουσίαση του δεύτερου βιβλίου που έγινε στα Χανιά [ΕΔΩ] και το βιογραφικό του συγγραφέα που αξίζει να μάθετε γι αυτόν [ΕΔΩ]. Ακόμα περισσότερα από τον ίδιο στο προσωπικό του blog [ΕΔΩ]

ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ

Ο Στράτος Γαζής είναι ένας ηθικός, απολύτως αδιάφθορος και ερωτευμένος φροντιστής – δεν του αρέσει καθόλου να τον αποκαλούν επαγγελματία δολοφόνο. Φροντίζει για πράγματα που λέγονται ψιθυριστά. Που όσοι τα ξεστομίζουν, σαν εντολές, είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν ακριβά για να γίνουν και δεν θέλουν έπειτα να ξέρουν τι συνέβη και πώς. Θέλουν μόνο να μάθουν ότι η δουλειά ολοκληρώθηκε. Ο Στράτος είναι ο άνθρωπός τους, αλλά μονάχα με μία προϋπόθεση: πρέπει η έρευνά του να αποδείξει ότι ο στόχος του αξίζει να πεθάνει. Όπως λέει και ο ίδιος, «είμαι ένα είδος Ρομπέν των Δασών. Κλέβω από τους κακούς. Τις ζωές τους».

Αλλά τώρα, εν μέσω ενός μελαγχολικού χειμώνα που κάνει τη ζωή στην Αθήνα ακόμα πιο ανυπόφορη απ’ ό,τι συνήθως, ο Στράτος βρίσκεται μπλεγμένος ανάμεσα στον πιο γνωστό και αγαπητό για τη βοήθειά του στους κατατρεγμένους δικηγόρο στην Ελλάδα και στη γυναίκα του, ηθοποιό και μοντέλο, την πιο ποθητή γυναίκα της χώρας. Και οι δύο θέλουν να προσλάβουν τον Στράτο, κι αυτός θα πρέπει να ψάξει πολύ για να ανακαλύψει ποιος λέει αλήθεια και ποιον πρέπει να «φροντίσει». Ευτυχώς, ο Στράτος έχει τη βοήθεια των τριών αγαπημένων παιδικών του φίλων. Του Ντραγκ, του νούμερο ένα αστυνομικού του τμήματος Ανθρωποκτονιών στην Αθήνα, της Μαρίας, που είναι ο μεγάλος έρωτας και των δυο τους, και της Τέρι, μιας πόρνης πολυτελείας με χρυσή καρδιά και τρομερή γροθιά. Όμως όσο περισσότερο ερευνά την υπόθεση ο Στράτος, τόσο περισσότερο ανακαλύπτει πως η αλήθεια, σε διαλυμένους έρωτες και οικογένειες με πολλά μυστικά, είναι μια πολύ σχετική υπόθεση… [ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ]

Baby Blue

Θα κάνει τα πάντα για να τη σώσει Ακόμα κι αν χρειαστεί ο ίδιος να χάσει τα πάντα.

«Πριν τρία χρόνια δολοφονήθηκε ο μπαμπάς μου. Δηλαδή, δεν ήταν πραγματικός μου πατέρας, αλλά αυτός με πήρε από το ορφανοτροφείο. Ήρθε, με πήρε -ήμουν τριών και ήδη έβλεπα ελάχιστα- και με μεγάλωσε. Οπότε, αυτός ήταν ο μπαμπάς μου. Τον βρήκαν τρυπημένο από τις σφαίρες. Πριν τον σκοτώσουν, τον είχαν βασανίσει».

Ένα πανέμορφο τυφλό κορίτσι με εκπληκτικές ταχυδακτυλουργικές δεξιότητες και ο θετός πατέρας της παίζουν στους δρόμους της Αθήνας ένα σκετς του Σαρλό και μένουν στον λόφο του Φιλοπάππου. Όταν θα γίνουν στόχος αδίστακτων εκτελεστών, ένας ισχυρός άνθρωπος του δρόμου αποφασίζει να προστατέψει το κορίτσι και παίρνει ένα τηλέφωνο. Το τηλέφωνο το σηκώνει ο Στράτος Γαζής, ο καλύτερος επαγγελματίας φροντιστής στην Αθήνα – σιχαίνεται να τον λένε δολοφόνο. O Στράτος αντιμετωπίζει μια πολύ μεγάλη κρίση στη σχέση του με τη Μαρία, τον έρωτα της ζωής του, που είναι έγκυος και έχει αμφιβολίες αν μπορεί να κρατήσει το παιδί, με τους κινδύνους που συνοδεύουν τη ζωή που έχουν επιλέξει. Αλλά όσο περισσότερο ο Στράτος γνωρίζει τη Νάστια, τόσο νιώθει πως πρέπει να προστατέψει αυτό το κορίτσι, πως πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να την κρατήσει ζωντανή. Την ίδια ώρα, ο κολλητός φίλος και ερωτικός αντίζηλος του Στράτου, ο Κώστας Δράγκας, νούμερο ένα αστυνομικός του Τμήματος Εγκλημάτων κατά Ζωής, έχει μόλις αναλάβει μια υπόθεση που σιχαίνεται και, ως συνήθως, έχει ξεκινήσει πόλεμο με όλα τα μέσα ενημέρωσης που δεν μπορούν να του πάρουν κουβέντα. Αυτό που οι δύο φίλοι δε γνωρίζουν είναι ότι οι υποθέσεις τους συνδέονται. Ότι τα επιχειρηματικά συμφέροντα πίσω από τους κυνηγούς της Νάστιας είναι μεγαλύτερα απ’ όσο μπορούν να φανταστούν. Ότι η λύση του μυστηρίου ίσως να βρίσκεται καλά κρυμμένη στην υπόθεση μιας διάσημης ταινίας. Και ότι, όταν τελειώσει αυτή η ιστορία, τίποτα στην προσωπική τους ζωή δε θα είναι πια το ίδιο. [ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ]

 

 

Read Full Post »

ixnh_empeirias

Ο Φρόυντ υποστήριζε τον διαχωρισμό της ψυχανάλυσης από τις νευροεπιστήμες, θεωρώντας ακόμα πρόωρο τον συγκερασμό των δύο πεδίων. Στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα, όμως, και μετά την αποκρυπτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος, έννοιες όπως συνείδηση και ασυνείδητο μπορούν πλέον να συζητηθούν όχι μόνο στο πλαίσιο της ψυχανάλυσης, αλλά και στο επίπεδο της νευροβιολογίας.
Το βιβλίο προέκυψε από τη συνάντηση των δύο αυτών επιστημονικών κλάδων, η οποία βασίστηκε στην κοινή διαπίστωση ότι κάθε εμπειρία αφήνει πίσω της ένα ίχνος. Η ψυχανάλυση μιλά για τα ίχνη που αφήνει η εμπειρία στην ανθρώπινη ψυχή. Πώς όμως αποτυπώνονται τα ίχνη της εμπειρίας στον εγκέφαλο και, συνολικότερα, στο σώμα μας;
Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες επιστημονικές έρευνες, η απάντηση κρύβεται στη νευρωνική πλαστικότητα, οι μηχανισμοί της οποίας λειτουργούν ακατάπαυστα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ατόμου, διαμορφώνοντας καθοριστικά το μέλλον του. Καθώς τα ίχνη εγκαθίστανται στο ασυνείδητο, αναδιατάσσονται, ενώνονται ξανά και ξανά, και δημιουργούν μια ατομική εσωτερική πραγματικότητα που τελικά κάνει τον καθένα μας μοναδικό. Θα μπορούσε να πει κανείς, λοιπόν, πως είναι σαν να είμαστε «βιολογικά καθορισμένοι να μην είμαστε βιολογικά καθορισμένοι, να είμαστε ελεύθεροι».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Read Full Post »

na

Η αγάπη για την πατρίδα που διατυμπάνιζαν οι Ναζί και στο όνομα της οποίας συσπείρωσαν μεγάλα τμήματα του γερμανικού λαού δεν ήταν αγάπη για την αληθινή Γερμανία, για τη Γερμανία όπως αυτή ήταν στην πραγματικότητα. Η αγάπη τους δεν αφορούσε μια Γερμανία που είναι ένα έθνος μεταξύ άλλων ισότιμων εθνών. Ήταν αγάπη για μια Γερμανία όπως αυτή όφειλε να είναι σύμφωνα με τα αισθήματά τους: μια Γερμανία μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά έθνη. Ήταν αγάπη για μια Γερμανία ιδεατή.
Ούτε ο Χίτλερ αγαπούσε τη Γερμανία όπως πραγματικά ήταν. Αυτό που αγαπούσε ήταν μια οπτασία της Γερμανίας και του μεγαλείου της. Ο ναζιστικός πόλεμος και η όλη θηριωδία εκείνων των ετών ήταν η απέλπιδα κίνηση ενός έθνους που καταποντιζόταν ταχύτατα σε θέση δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας. Οι Γερμανοί είδαν αυτό τον πόλεμο ως την ύστατη απόπειρά τους να φανούν αντάξιοι της ιδεατής τους αυτοεικόνας.
Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι δεν ήταν ανάγκη να εξοντωθούν εκατομμύρια Εβραίοι για να μάθουν οι Γερμανοί να ζουν με μια λιγότερο λαμπερή εικόνα του εαυτού τους. Σπανίως, όμως, ισχυροί κοινωνικοί σχηματισμοί συμβιβάζονται ειρηνικά με τον περιορισμό της ισχύος τους. Στρέφονται ξανά και ξανά σε ηγέτες που προβάλλουν ενώπιόν τους την εικόνα ενός υπέρτερου μεγαλείου, που απευθύνονται σ’ αυτούς στο όνομα υψηλών αξιών και τους καλούν ν’ αντισταθούν στην απειλή και να πολεμήσουν για τη συλλογική ανωτερότητα και τα ιδανικά της.
Όπως τα άγρια ζώα, έτσι και τα ισχυρά έθνη γίνονται πολύ επικίνδυνα όταν νιώσουν στριμωγμένα, όταν αισθανθούν ότι η ισορροπία δυνάμεων γέρνει σε βάρος τους, ότι οι αξίες τους απειλούνται κι η υπεροχή τους αργοσβήνει. Όταν παρατηρούνται αυτά τα φαινόμενα, οι άνθρωποι συνήθως καταφεύγουν στη βία. Και τότε ξεσπούν πόλεμοι.
Ο Νόρμπερτ Ελίας έγραψε αυτό το δοκίμιο το 1961/62, με αφορμή τη δίκη του Άιχμαν που διεξαγόταν εκείνο τον καιρό στην Ιερουσαλήμ. Το δημοσίευσε 30 περίπου χρόνια αργότερα, ένα έτος πριν τον θάνατό του.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ για το βιβλίο ΕΔΩ

Παρουσιάσεις ΕΔΩ ΕΔΩ

Read Full Post »

ΜΑΡΩ

 

Η συλλογή διηγημάτων «Τι νέα από το στρατόπεδο του Κρίσενβελτ;» αποτελείται από εφτά ιστορίες για την Ελλάδα της κρίσης. Ένα έγκλημα ρατσιστικού μίσους κάνει μια ηλικιωμένη γυναίκα να ξανασκεφτεί τις αξίες της ζωής, ένας μικροαστός χάνει την επιχείρησή του και τη ζωή του χωρίς ποτέ να καταλάβει τι κρύβεται πίσω από την καταστροφή του, η απάνθρωπη αντιμετώπιση των ηλικιωμένων από ένα σύστημα που τους θεωρεί βάρος, το αμάρτημα ενός ιερωμένου και η έκπληξη της αλληλεγγύης… Απλές ιστορίες, απλών ανθρώπων… Σαν ένα ημερολόγιο της κρίσης.
Σχήμα 14χ21, Σελίδες 96, Τιμή 8 ευρώ (με ΦΠΑ)

Από σήμερα βρισκεται σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας. Πολιτεία, Πρωτοπορία, Ιανός και τους εμπόρους, Χριστάκη, Σίμο και Τζανακάκη (αυτό σημαίνει πως μπορείτε να το παραγγείλετε σε οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας και να σας το φέρουν σε μια-δYο μέρες). Επίσης με αντικαταβολή σε όλη την Ελλάδα από τις εκδόσεις «εύμαρος»

Περισσότερα ΕΔΩ

 

Read Full Post »

Chess-Piece

LENIN

[Ο Λένιν παίζει σκάκι με τον Αλεξάντερ Μπογκτάνοφ, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στον Μαξίμ Γκόρκι, στο Κάπρι της Ιταλίας, τον Απρίλη του 1908 – ΠΗΓΗ δυτικός άνεμος ]

Ας επιστρέψουμε στα παιχνίδια σκέψης και στρατηγικής.

Σε μια εποχή που τρέχουμε για να προλάβουμε, ποτέ δεν θα μάθουμε γιατί…

Σε μια εποχή που δεν «έχει ο Θεός» αλλά που πρέπει να σκεφτούμε και προγραμματίσουμε εμείς, ατομικά και συλλογικά,  τις κινήσεις μας για το μέλλον…

Ας μάθουμε να προγραμματίζουμε, να χάνουμε και να κερδίζουμε, να σκεπτόμαστε και να αναθεωρούμε, να είμαστε ευγενικοί με τον αντίπαλο όταν χάνει ή όταν χάνουμε….

Ας ρίξουμε κατ΄ αρχάς μια ματιά σε ορισμένα βιβλία και συνδέσμους για το σκάκι που ανακαλύψαμε, η αλήθεια είναι χωρίς ιδιαίτερο κόπο, και ας ξεκινήσουμε τις κινήσεις …

  1. Νίκος Σαραντάκος «Ταξίδι σε 64 τετράγωνα» ΕΔΩ
  2. Chess in the arts ΕΔΩ
  3. Marilyn Yalon «Η γέννηση της βασίλισας του Σκακιού» ΕΔΩ 
  4. Γιάννης Αντωνιάδης «Σκάκι και Λογοτεχνία» ΕΔΩ
  5. Χρήστος Νάτσης «Τετραγωνίδια και λέξεις. Το Σκάκι στη Λογοτεχνία» ΕΔΩ
  6. Γκάρυ Κασπάρωφ «Η ζωή είναι μια παρτίδα σκάκι» ΕΔΩ
  7. Στέφαν Τσβάιχ «Σκακιστική νουβέλα» ΕΔΩ
  8. Katherine Neville «Η φωτιά» ΕΔΩ
  9. Χρήστος Κεφαλής «Σκακιστική Εγκυκλοπαίδεια» ΕΔΩ
  10. Μάρκος Ηλιάδης ‘Σκάκι και Λογοτεχνία» ΕΔΩ
  11. Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ για το σκάκι ΕΔΩ
  12. Ανίβας Ανίβα Αρνέλος «Μια παρτίδα σκάκι» ΕΔΩ

Αν επισκεφτείτε τις παραπάνω διευθύνσεις θα ανακαλύψετε και άλλες πηγές, περισσότερες αναφορές, όπως π.χ. ποιήματα των Αναγνωστάκη, Καβάφη κ.ά, φωτογραφίες κ.λπ.

Η πρώτη εμφάνιση του σκακιού στον κινηματογράφο ήταν το 1903 στην ταινία… ΕΔΩ

Καλές παρτίδες λοιπόν… ας βάλουμε στόχο να «γκρεμίσουμε» το Βασιλιά με στρατηγική και υπομονή… αξιοποιώντας τα λάθη του «αντιπάλου», χωρίς νεύρα, με σχέδιο, συγκεντρωμένοι στο στόχο μας…

Ρουα Ματ

Read Full Post »

ingmar 7_thumb[3]

ΣΤΟ art noise ΕΔΩ – Σας το συνιστούμε…

 

 

 

Read Full Post »

Older Posts »